Wind

Voor Serieel beeld moesten we foto´s gaan maken in een wandeling van 12 minuten en bij terugkomst de foto´s analyseren. Mijn foto´s waren heel snel achter elkaar genomen, waardoor het een soort filmpje werd. Vooral bewegende dingen gefotografeerd, kwam ik uit dat mijn foto´s bijna allemaal door de wind gedreven werden, en dat de wind gemeenschappelijk onderwerp was in de meeste van mijn foto´s. Toen iemand de opmerking maakte dat "wind iets onzichtbaars is, en alleen gezien kan worden door de dingen die het beweegt", vond ik het alleen maar een interessanter onderwerp worden en dus besloot ik "wind" tot mijn onderwerp te verkiezen.

Omdat Wind onzichtbaar is, alleen zelf niet te zien is, vond ik het een mooi gegeven wind zelf te gaan beschrijven. Wind als persoon, wind als persoonlijkheid. Na veel mindmappen kwam ik tot enkele concrete ideeën. Namelijk, als wind doorzichtig is, zouden we alles wat hem bezighoudt kunnen zien. En daarmee was het voor mij duidelijk dat dit onderwerp meer dan alleen de wind betrof, "wind" werd alles boven ons. Wind werd vormloos, maar zeker niet emotieloos. Iedere gedachte of emotie die hem bezighield werd een wolk, en hoe beladener wind was, hoe groter of donkerder de wolk. e wolk als oningevulde emotie, of verhulling/verkapping van emotie. En als wind zich op zijn gemak voelde, of als het hem even te veel werd uitte hij zijn emotie. Stortte hij zijn hart uit in stortregens en ontlade hij zich in bliksem.

Hieronder het verhaal bij het beeld.





wind


Wind was open, eerlijk en één rots betrouwbaarheid. Misschien was wind wel te eerlijk,
of te doorzichtig misschien maar daar viel weinig tegen in de brengen. Iedere emotie die zich verpakte in ’n wolk en zich langzaam in zijn enorme massaloze zijn, liet meevoeren kwam op en pas als wind het wilde delen verdween deze langzaam naar de aarde. Soms was wind beladen, en overspoeld met emoties. Donkere wolken pakten zich samen, en als wind zichzelf bloot gaf stortte hij zijn hart uit in plensbuien en stortregens. Afhankelijk van zijn emoties en beladenheid kwam er donder, hagel of bliksem aan te pas. Maar nu was het immer regen dan wind van zijn vormloze lichaam naar beneden liet komen. En de regen viel … en alles spoelde weg. De pianoklanken van de lp die ik zojuist had opgezet leken synchroom te lopen met winds emoties. Het duurde enkel secondes na het begin-geruis dat de druppels naar de aarde vielen, uiteenspattend en één groot geheel vormden. Met elke klank spoelde alle details en onzuiverheden weg, tot er niets over was dan grote geheel, de onschuld en zuiverheid resterend.


Met een duikvlucht gooide wind zich in het diepe, oneindig lange spoorlijnen om zich even in te verdiepen. Over spoorlijnen en begroeide bermen kietelend in zijn zij. Gras waaiend en wind razend. Zoevend suizde wind op volle toeren over ijverig ijzer en beweeglijke bielzen met in de verte de trein en het geluid waar hij steeds dichterbij komt. Met een klap boort de trein zich door wind en vormt wind zich keurig om de trein die onder hem passeert. Altijd op zoek naar onmogelijke plekjes, woei wind door de haren van de mensen in de trein. Met volle vaart of stoptreinbriesjes die de treinbenauwdheid strijdlustig deden verdwijnen.