De hobby werkzaamheden voor 3d ... Herman zei dat mijn werk in 'n vorm van onafheid verkeerd, en dat je bijna geneigd bent het aan te raken of er iets mee te doen. Het is geen rommel, maar ook geen gebruiksvoorwerp. Het zweeft ergens daar tussenin.
Dit vond ik zelf de mooiste ... Al deze hebben met elkaar overeen dat er 2 of meer materialen zijn samengesmolten.
Ik vond het mooi dat twee materialen in elkaar op gaan ... en samen een "vrijwillige" verbinding vormen. Een geforceerde verbinding (zoals een schroef, spijker of moer) gaat er vanuit dat deze materialen tegen elkaar moeten komen, en vanuit dit perspectief gaan er vaak gedeeltes verloren. Bij de vrijwillige verbinding gaat de materialen in hun complete toestand in elkaar op.
Daarom mijn memorabele zin: "een bevestiging is een bevestiging van verzet tegen vereniging"
En zo wakkerde mijn verzet tegen geforceerde vereniging aan, en ben ik voorwerpen van hun geforceerde vereniging gaan ontdoen. Waardoor ze vaak totaal uiteen vallen. Dus géén deconstructie maar het verwijderen van geforceerde verbindingen.
de boosdoeners
in zijn geforceerd verbonden vorm
en in zijn vrije vorm
Friday, November 23, 2007
speciaal voor herman (en zijn lessen)
Enkel gedachtes, trachtende daden doorhalen, verbinden, strik de wirwar aan draden
draden denken moet je niet doen kan het niet vinden steentje in mijn schoen
ongeordend, ontastbaar wil te irriteren met schilden van daden verweren
de volgende poëtische teksten heb ik in de les van Beeld & Concept vrij vlug in elkaar gezet. we moesten aan de hand van je thema tekstueel aan de slag gaan. hoe je dit deed was aan jezelf (een script, tekst, choreochrafie of gedicht)
met betrekking tot m'n thema slapeloosheid heb ik dit opgezet
Slapeloos
Wikkend, wegend Kerend, bewegend Woelend onder wol Razend in m’n bol
Oogleden hikkend tussen open en gesloten Seconden tellend, gedachtes vergroten Dobberend tussen onrust en onwaar Is het nergens waar ik mijn dromen bevaar
Hier waar dromen splijten en resten delen Mijn ogen gesperd, rust enkel te bevelen Ik zie een overbelichte duisternis, achter mijn ogen dwalen Oogleden als blokkades, die in hun functie falen
Een onderbelichte werkelijkheid maakt plaats Voor helderheid, die enkel mijn wekker weerkaatst De harde tonen… onechtheid splijt Ergens tussen droom en realiteit
De werkelijkheid vervellen
Pijnlijk licht, zo klein doch zo verblindend Afleidend of plichtsverleidend Vraag ik me af wat jou verbind
Chaosgeluiden, herkomst als onbekend gegeven Non-verbaal, noch taal, noch verhaal Schichtige blikken, twijfel ik erneven
Schaduwen spelen gespleten door kierende lamellen Geestes verbonden of doelloos ongezonden Hopend langzaam de werkelijkheid te vervellen
Wind was open, eerlijk. Doorzichtig misschien wel. Iedere emotie die zich verpakte in ’n wolk en zich langzaam in zijn enorme massaloze zijn liet meevoeren kwam op, en pas als wind het wilde delen verdween deze geleidelijk naar de aarde. Soms was wind beladen, en overspoeld met emoties. Donkere wolken pakten zich samen, en als wind zichzelf bloot gaf stortte hij zijn hart uit in stortregens. Die als gevoelige regen van zijn vormloze lichaam naar beneden kwamen. De pianoklanken van de LP die ik zojuist had opgezet leken synchroon te lopen met winds' emoties. Het duurde enkel seconde na het begingeruis dat de druppels naar de aarde vielen, uiteenspattend en één groot geheel vormden. De regen regen viel, en alles spoelde weg. Bij iedere druppel die gevoelig neerkwam met de atmosfeer als klankkast leek het alsof winde piano bespeelde. En met elke klank spoelde alle details en onzuiverheden weg. Tot er niets over was dan het grote geheel. De onschuld en zuiverheid resterend.
De wereld & wind
Het was ´t geluid van de wind die het huis omringde, en hevig woei, wachtend op ´n antwoord. Maar ´t bleef stil. Alleen de stem van de wind, verscholen achter wapperende gordijnen en verbale druppels verbrak de stilte als een te goed bewaard geheim. Wind woei over ‘swerelds schoonste plekken, hopend onopgemerkt te passeren. Maar bovenal wilde wind de wereld ontdekken. De bergen en dalen, landen, steden, zeeën, meren, rivieren en kanalen. De mensen en hun kinderen, hand in hand, gaf wind ze het liefst een duwtje in de rug. De eerste stapjes, trede voor trede, wind vond het heerlijk om in detail te treden. Spelend met schoenvetertjes, losgeschoten stiksels van truien of blousjes. Gevangen achter uitgetekende naden. Verlossend van de voorbedachte lijn. Gesnoerde monden openen maakte wind gelukkig. Klussen geklaard, klaarde het op. En een vrije passage aan zonneschijn.
Het spel op spoorlijnen
Met een duikvlucht gooit wind zich in het diepe, oneindig lange spoorlijnen om zich even in te verdiepen. Over spoorlijnen en begroeide bermen kietelend in zijn zij. Gras waaiend en wind razend. Zoevend suizde wind op volle toeren over ijverig ijzer en beweeglijke bielzen, met in de verte de trein en het geluid van de trein, waar hij steeds dichterbij komt. Met een klap boort de trein zich door wind en vormt wind zich keurig om de trein die onder hem passeert.
Betonnen openheid en eenzaamheid
Hoe hard wind ook woei, vaak stond hij machteloos. Vormloos, maar niet emotieloos resteerde hij bepakt op zijn reis. Wolken vormde samen, en wind kon de wereld hermetisch afsluiten met zijn grauwe wolken als grekende rimpels. Soms gleed wind af naar verlaten treinloodsen beklat met graffiti en ingeslagen ruiten op een grote open vlakte met enkel enkelsporige verbindingen, en een smalle landweg, hield het van ’t drukke land weg. Gebouwen leegstaand, leefde wind een leeg bestaan. Pakhuizen verlaten, wilde wind de wereld in de verte laten. De wind gaat liggen, en wind legt zich er even bij neer. Betonnen openheid met ijzeren framewerk omringd, zoekt wind een moment voor zijn emoties, bedwingd. Kettingen aan kranen zwiepend in zijn ooghoek, zat wind ogenschijnlijk in de hoek. Het bord op houten palen verklarend wat hier komt, laat wind in de onwijsheid, momenten helemaal verstomd. Wind valt stil, totale windstilte. Zwijgend als het graf, vroeg wind zich vaker af. Zijn leven oneindig en ongestoord, of iemand wind ooit had gehoord. In parken tussen oude mannetjes en treurwilgen, nadenkend en zijn beslissingen treurig inwilligen. Wind herkende de mensen, dezelfde gezichten, het komen en gaan. Maar wat wind niet kon ontdekken, was of hij ooit zou vergaan...
nogmaals het zwarte gat van het kopieer apparaat. vanuit hier ben ik verder gegaan vanaf de volgende zin met betrekking tot slapeloosheid "een overbelichte duisternis en een onderbelichte werkelijkheid" waardoor beiden meer naar elkaar toe worden getrokken, en het eigenlijk een minder herkenbaar geheel wordt van bijna één enkel kleurenpalet.
de werkelijkheid (ratio) die langzaam vervormd, en vervaagt
