dé vorm

Yep, dit is 'm.. dé vorm.

Na wat erover vertellen kwam ik op de woorden "gebroken" en "identiteit" uit. En die twee woorden samen vormen ook weer 'n bijzondere betekenis. Want wat is identiteit? Wat is uniek aan iemand? Maar vooral, wat is er nog als er alleen die persoon is. Om het persoonlijk te maken, als ik in de woestijn zou staan, wat is er dan nog écht van mij? Voor mij mijn gedachtes en emoties. En onbewust zou ik in het komende werk tussen die twee een strijd gaan leveren.
Ik ging vooral verder met "emoties", maar op een doordachte manier.



Dit was in eersten stantie emoties, iets wat in mij zat. Dik de verf gebruikt en de kleuren mengen zich samen tot één geheel. En omdat er ook gebroken aan te pas kwam heb ik veel zwart gebruikt. Beetje cliché misschien, daarom ging ik snel verder.









Emoties als letterlijke uitdrukking/verbeelding




Opnieuw terug naar identiteit. Je identiteit is zoals je bent, je "staat van zijn". Wat ik een mooie woordcombinatie vond. "Een gebroken staat van zijn"



Zijn, wat een geweldig woord. Alles "is" en daarom is "een gebroken staat van zijn" dusdanig relatief om het te vereenvoudigen.



Precies, en toen had ik even genoeg gedacht, tijd om even los te laten en intuitiever te werk te gaan met mijn typmachine-blaadje omgekeerd tegen het blad "gespijkerd".




Mijn uiteindelijk te maken boekje heeft als onderwerp gedachtes versus emoties. Het eeuwige denken, filosoferen, overwegen en theoriën bedenken tegenover het intuitieve en gevoelsmatige.
Intuitief vond ik 'n boom met al zijn lijnenspel een prachtig verbeelding van het denken. De lijnen die langs elkaar heen lopen en niet duidelijk is te zien of het een aparte lijn is of dat deze overloopt in 'n andere lijn. Het langzaam dikker groter en vastgroeien, de wortels die boven de grond uitkomen, en ondertussen steeds complexer worden maar eeuwig stilstaan op dezelfde plek.